Hai tempo tomei a decisión de deixar de seguir a todo o mundo en Twitter, mesmo antes de que Elon Musk mercase a plataforma. Os meus motivos eran claros e persoais (quizais algún día fale deles). Aínda que deixei de seguir á xente, nunca abandonei realmente a plataforma.
Sen seguir a ninguén, Twitter seguiu a mostrarme contidos “recomendados” que podían interesarme baseándose en interaccións anteriores ou contas similares ás que seguía antes. Algúns interesábanme, outros claramente non. Tamén continuaban os inevitables tuits patrocinados, pouco relevantes para min, xa que ao limitar os datos persoais compartidos a publicidade deixou de ser segmentada e precisa.
Co paso dos meses e a irrupción masiva da IA xenerativa, comecei a publicar e consumir contidos máis técnicos sobre intelixencia artificial xenerativa. Pronto comezaron a aparecer na miña liña temporal tuits de figuras destacadas no ámbito da IA, incluíndo á órbita de Sam Altman (os ex-OpenAI) e grandes tecnolóxicas, así como os inevitables gurús pseudotécnicos de turno.
Ata aquí, todo ben. Pero nalgún momento dos últimos seis meses, Twitter decidiu unilateralmente reintroducir a política-lama na miña liña temporal, aínda que non sigo a ninguén. Comecei a ver sen razón aparente unha avalancha de tuits claramente políticos: ataques continuos ao presidente do Goberno, campañas agresivas de seguidores de Vox, mensaxes de contas oficiais do Partido Popular mesturadas con temas de IA xenerativa.
Nos últimos dous meses esta situación empeorou considerablemente. Todo o viral contra o Goberno ou ataques persoais contra figuras relacionadas coa política apareceu con insistencia, sen que eu interactuase directamente con eses contidos, máis alá de determe ocasionalmente ou marcar como “non me interesa” e bloquear usuarios.
Paradoxalmente, canto máis intento eliminar estes contidos negativos e non solicitados, máis aparecen. Twitter converteuse nun espazo saturado de ruído político tóxico, pero o realmente preocupante é como esta toxicidade se mestura con contidos aparentemente neutros como os relacionados coa intelixencia artificial. Isto lévame a preguntarme: está o mundo da IA xenerativa nesgado cara a unha visión política específica? Existe unha relación oculta entre a esfera “IA-bro” e a política máis rancia e polarizada que domina as redes?
Ás veces penso seriamente en abandonar Twitter (ou X, como o chaman agora). Quizais debería facelo definitivamente. Pero frénanme a nostalxia dun espazo que, anos atrás, foi unha ventá fresca ao mundo dixital. Lémbrame o internet anterior a Facebook, cando as redes eran espazos de descubrimento e conexión máis alá do ruído e a manipulación.
Será posible recuperar aquela esencia ou debemos aceptar que a IA xenerativa e as redes sociais modernas están inevitablemente impregnadas de nesgos políticos?
Encantaríame coñecer a túa opinión. Notas tamén este nesgo político cando navegas entre contidos técnicos como a IA?