Regreso ao blog despois dunha boa tempada, así que prefiro facelo por esa portiña pequena na que deposito cousas fóra da temática habitual (o meu caixón de-sastre)
Aproveitando que estamos en campaña electora, vou facer unha reflexión sobre un colectivo que está a sufrir a crise dunha maneira máis elevada que o resto dos traballadores: os AUTÓNOMOS.

¿Por qué a clase autónoma (si, clase; os millóns que son, perfectamente poderían terse considerados unha clase) é sobre a que maior presión fiscal recae?

Autónomo ou pagadores de impostos "de luxo"

Autónomo ou pagadores de impostos “de luxo” photo credit: kenteegardin

 

Ser autónomo implica un pago mensual de 276€ ás arcas de Facenda e mailo 20% de todos os ingresos que recades: un 15% en forma de IRPF que ha de facer quen pague a factura por ti, e outro 5% que se axustará á hora de facer a declaración da renda para o ano seguinte.

É certo que hai bonificacións dun 30% das cuotas mentres es menor de 30 anos, e un IRPF reducido para os que levan menos de 2 anos de actividade… pero non é suficiente. Nin equitativo.

Non é equitativo ese 20% porque non todos os autónomos facturan por igual: un autónomo que facture 10.000€ ingresará unha porcentaxe semellante de IRPF á dun autónomo que facture 100.000€. Todos sabemos que cando comezamos a traballar como autónomos é difícil cubrir gastos e incluso ter un beneficio a curto prazo, polo que unha COTIZACIÓN POR TRAMOS aliviaría a presión fiscal inicial.

As viagra da seguridade social son moi elevadas. Non se parecen nin de lexos ás cotas que un asalariado destina dende o seu salario bruto. É certo que o empregador do asalariado faise cargo da seguridade social (ascendendo a case un 40% do salario bruto) pero tamén a precariedade dun autónomo, se mo permitides, é por regra xeral moitísimo maior.
Propoño un sistema de cotas paralelo á cotización por tramos do IRPF e moito máis progresivo.

Estaredes pensando que a picaresca tamén se aproveitaría destas propostas, pero hai formas indirectas de loitar contra estas: concesión de créditos, axudas e subvencións proporcionais aos ingresos declarados…

Se vos interesa o tema, podemos debatilo. Hoxe, agora mesmo, podo dicir que compensa máis ser empregado ca autónomo, ostentando neste momento as dúas posicións.
Desculpade as incorreccións que poida haber sobre os datos non concretos. Non teño os datos de Facenda diante, así que permitídeme un pequeno erro sobre as cifras.

Un autónomo é, en realidade, un pagador de impostos “de luxo”